عبد الله گفت : آنچه را كه از پيروزى مردم شام بر مردم مدينه مىبايست مىديدم ، ديدم . ديدم كه فرزندان حارثه چگونه با مردم رفتار مىكنند ، به ياد سخنى از حارث بن هشام در روز بدر افتادم و دانستم كه دشمنان جايگاه مرا نخواهند يافت . بنابر اين متوارى شدم و به ابن زبير پيوستم ، جاى تعجب دارد كه عبد الله بن زبير نيز بيش‌تر از شش ماه نتوانست ايستادگى كند در حالى كه جز عده‌اى اندك كسى با او باقى نماند . در روز حرّه دو هزار مرد همراه ما بودند همهء آنان زره بر تن كرده بودند ولى با اين وجود نتوانستيم حتى تا آخر شب نيز آنان را نگه داريم و همهء آنان كشته شدند .